Mijn moeder heeft me niet gezien in de gang. Ik ben heel voorzichtig naar beneden toe gegaan en mijn oom kwam ook naar beneden. Daar gingen we dan. Op naar mijn nieuwe thuis... Het rare is dat je je als kind zijnde heel snel aanpast. Je expres niet bewust bent van de situatie waarin je je verkeerd. Het is heel simpel... hetgeen wat niet leuk is, laat je gewoon weg! Dus ik ging bij mijn lievelings oom en tante wonen! Ik had van toen af aan een nieuwe pappa en mamma. En ik had ook ineens een broertje en een zusje, een huisdier en een gezin. Iets wat ik maar al te graag wilde. Ik deed ook mijn uiterste best om alles zo goed mogelijk te doen, zodat ik niet snel weer weg hoefde. Maar juist door zó goed mijn best te doen ging alles fout. Ik trok per ongeluk het handoekenrek naar beneden en was bang dat ze boos werden, dus zei ik maar niks..... Dat werkt dus niet hé! Ze dachten dat ik loog en daar werden ze alleen maar bozer op natuurlijk! Zo merkten ze een hoop dingen aan mij. Ik kon niet goed voor mezelf zorgen, dat bleek uit de ochtendrituelen. Niet wassen in de ochtend, tandenpoetsen deed ik ook liever niet. Ik was zodanig aan mijn lot overgelaten dat ik mijn manier van 'voor  mezelf zorgen' bedacht had. Er waren natuurlijk wel dingen waar ik wel goed in was, dat was vooral mijn kleren uitkiezen, mijn haar doen, maargoed.... niet de dingen waar het om gaat. Verder kwamen mijn nieuwe pappa en mamma er achter dat ik het maar moeilijk vond om met een broertje en zusje om te gaan. Vooral met mijn zusje. We hadden heel vaak ruzie en ik was vaak jaloers. Al met al zorgde dat voor een hoop gehannes en al met al was het er niet rustiger op in het gezin. Er waren vaak momenten dat ik aan mijn echte mamma dacht... hoe het nou met haar ging? of ze al beter werd?

Op een keer mochten we op bezoek komen. Ik, mijn nieuwe pappa en mijn zusje. Alleen moest ik mijn echte moeder 'tante Jolanda' noemen. Dat brak mijn hart. Waar ik ook heel boos om werd (van binnen) is dat mijn 'zusje' cadeautjes van haar kreeg. Ik voelde me op de 1 of andere manier heel erg buitengesloten.  Dat was de laatste keer voor een hele lange tijd dat ik mijn echte mamma gezien heb. Mijn verjaardag brak op een gegeven moment aan, het was mijn 1e verjaardag zonder mamma. Het is een dag die nog op mijn netvlies geschreven staat. Ze kon niet komen. Ze is de avond ervoor geweest om een kaart af te geven, toen lag ik al op bed. Verder heb ik haar niet gezien. Ik heb me nog nooit zo rot gevoeld op mijn verjaardag......................... juist zij maakte er altijd een feestje van, altijd nieuwe kleren voor mijn verjaardag en een mooi cadeau. Maar hoe goed mijn nieuwe pappa en mamma hun best ook deden, het zou nooit meer hetzelfde zijn. Hoe graag je ook als kind zijnde niet bewust wilt zijn van de situatie, hier kon je niet meer omheen. Er kon niks meer tegenop om het weer leuk te maken, om die weegschaal naar de andere kant op te schuiven.

Op zo'n moment voel je je heel klein, alleen.... een klein meisje die niets anders zou willen dan weer terug bij mamma te zijn....

Ik ben geboren op 29 mei 1986. Mijn ouders zijn niet getrouwd, mijn moeder is 19 en mijn vader 21 en kennen mekaar al een jaar of 5. Er is alleen 1 groot probleem, mijn vader is een drugsverlaafde en mijn moeder heeft wat psychische problemen die ze nog wel kan handelen. Toen ik geboren werd was mijn vader te laat om er bij te zijn. hij heeft het gehoord en is met de taxichauffeur champagne gaan drinken op weg naar het ziekenhuis. Het was een verrassing voor ze dat mijn moeder zwanger was, totaal niet gepland, maar wel allebei zo blij als het maar kan zijn!  Het was aan het begin van de zwangerschap zwaar, veel braken en contineu misselijk. De bavalling verliep 'soepel', Ik daar en tegen had het niet zo lekker toen ik geboren was. Ik moest in het ziekenhuis blijven vanwege een resusfactor en geelzucht en een ontstoken navelstreng. Verder helemaal gezond!

Bij thuiskomst bleek helaas dat het met mijn moeder niet goed ging. Zij had een zwangerschapsdepressie. Ze kon mij niet verdragen in haar buurt, geen borstvoeding etc. In die tijd heeft mijn vader voor mij gezorgd. Hij zorgde ervoor dat hij minder drugs ging gebruiken en nam alles op zich zodat mijn moeder kon herstellen. Toen het weer beter ging met mijn moeder, ging mijn vader weer meer drugs gebruiken. Zo erg dat mijn moeder en ik een keer thuis kwamen en het huis vol zat met dealers. Totaal geen goede omgeving voor mij. De strijd tussen mijn moeder en vader verliep dus ook niet goed.... Hij kon niet van zijn verslaving afkomen en zij kon het niet meer aan, ze wilde het beste voor mij en heeft toen besloten dat ze er een punt achter ging zetten. Ik was toen twee jaar.

Mijn moeder deed echt haar best om alles op de rails te krijgen. Met behulp van familie kregen we een flatje in Den Haag. Ze ging ook werken op de bloemenveiling in Naaldwijk om zo wat geld te kunnen verdienen. Het werd wat rustiger voor ons allebei en zij ging ervoor! Ik ging naar school en bleef vanaf groep 1 al over. Ondanks dat mijn moeder haar best deed, kom ze mij nog steeds moeilijk verdragen om zich heen. Het viel haar zwaar om alleen de opvoeding te doen. Ze deed aan meditatie en probeerde op die manier balans te zoeken in haar leven en gevoelens. Zodra ze dat deed, was ik in mijn kamertje aan het spelen. Helaas kwam het steeds vaker voor dat ze alleen wilde zijn. Het ging niet goed met haar, ze kreeg last van stemmen. Die stemmen die kon ze moeilijk onder controle houden. Die begonnen meer controle over haar te krijgen. Familie sprong bij waar ze konden, maar op mijn achtste leeftijd ging het niet goed meer. Ze was bang dat ze door haar ziekte mij iets aan zou doen en ze had zelf ook veel gedachtes over zelfmoord. Ik heb hier gelukkig nooit wat over meegekregen. Toen op een avond vroeg ze aan mij, hoe ik het zou  vinden om bij mijn oom en tante te gaan wonen. Hun waren mijn lievelings oom en tante en vond dat heel leuk! Totaal niet ingezien (doe je ook niet als je zo jong bent) dat dit betekende dat we voorgoed uit elkaar gingen....

Mijn spulletjes werden gepakt en mijn oom kwam me ophalen, alles in de vrachtwagen geladen en ik moest beneden wachten terwijl hij nog even mijn moeder gedag ging zeggen. Ik bleef alleen niet benenden. Ik ben stiekum achter hem aangelopen en trof ze aan in de woonkamer. Mijn moeder huilend, in elkaar gezakt van pijn in haar hart en mijn oom probeerde haar te troosten. Dit deed mij verdriet, maar ergens wist ik, doordat ik dit gezien had, dat ze heel erg veel van mij moest houden om mij weg te doen. Dat is volgensmij het moeilijkste voor een moeder om te doen. 

Hallo, Ik ben priscilla. Ik wil jullie graag vertellen hoe mijn leven tot nu toe verlopen is. Door middel van 1 blog per keer, ga ik jullie steeds meer vertellen. Waarom? Omdat ik tot nu ( 24 jaar) al een hoop te vertellen heb, ook voor mensen die met vergelijkbare situaties te maken hebben of hebben gehad. Mensen een inzicht te geven hoe de nederlandse hulpsystemen in elkaar zitten, hoe ik ben omgegaan met een hoop aspecten in het leven, waar iedereen wel een keer mee te maken gaat krijgen.

Het leven: Blijdschap, verdriet, geluk, boosheid, verrassend, terleurstellend, verlies

Ieder persoon bestaat uit twee delen, je genen en karakter, maar ook de dingen die je meemaakt, maken je tot wat je bent. Het is aan jou welke keuze je hierin maakt en welke kant je dan opgaat. Wat je er mee doet is al helemaal belangrijk. Iedereen word gevormd door het leven. Wat maakt jou tot wat je nu als persoon bent?

Dus, bij deze, Ik ben priscilla en dit is mijn verhaal.